SNS

Een maand op minimum, anderhalf jaar later

  • 1 juni 2016
  • 11 Reacties
  • 25606 Keer bekeken

In september 2014 heeft Anna samen met haar man Marcel een maand op minimum geleefd. Als medewerker van de afdeling Hulpteam Achterstanden heeft zij dagelijks te maken met klanten die betalingsproblemen hebben. Om meer inzicht te krijgen in het leven van onze klanten besloot Anna een maand lang op minimum inkomen te leven. Hoe gaat het nu met haar?


September 2014


Ik vond het spannend om een maand op minimum te gaan leven. Want wat zou ik allemaal gaan meemaken? Welke tegenslagen zouden er allemaal op mijn pad komen? Maar vooral hoe zou ik het gevoelsmatig ervaren?

Als je bij Hulpteam Achterstanden werkt zie je veel financiële situaties van klanten. Het meest lastige hierin is zonder oordeel je gesprek in te gaan. Hoezo is dat moeilijk? Omdat veel mensen altijd wel een oordeel over iemand of een situatie hebben. Let maar eens op jezelf als je buiten loopt. Welke gedachten heb je over een wildvreemde die je ziet? Misschien vindt je de schoenen die iemand aanheeft wel erg jaren 30. Je denkt dan bijvoorbeeld: “Die heeft zeker geld voor een moderner paar schoenen.“ Dan oordeel je al of iemand geld heeft of niet om een moderner paar te kopen. Ook ik maak mij schuldig aan het vellen van een oordeel. Vaak ben ik mij ervan bewust en kan ik het meteen naast mij neerleggen. Maar het gebeurt ook nog wel eens dat ik mij er niet van bewust ben en dat het kwartje in het gesprek valt. Dan zie ik ineens hoe ik oordeel: Deze klant vindt het hebben van Netflix belangrijker dan zijn schuld bij SNS Bank inlossen.


11 reacties

Reputatie 2
Badge +1
Heel herkenbaar; niet oordelen is echt heel moeilijk.
Laatst tijdens een training over effectief feedback geven werd ik nog geconfronteerd met het feit dat ik eigenlijk voortdurend (impliciet) aan het oordelen ben. Er is bijna geen ontkomen aan. Gelukkig ben ik me er nu wel meer van bewust en herken ik het sneller als ik weer de fout in ga.
Maar er is niets zo menselijk als fouten maken :$

PS: erg leuke quote van Alfred Brendel!
Heel herkenbaar; niet oordelen is echt heel moeilijk.
Laatst tijdens een training over effectief feedback geven werd ik nog geconfronteerd met het feit dat ik eigenlijk voortdurend (impliciet) aan het oordelen ben. Er is bijna geen ontkomen aan. Gelukkig ben ik me er nu wel meer van bewust en herken ik het sneller als ik weer de fout in ga.
Maar er is niets zo menselijk als fouten maken :$

PS: erg leuke quote van Alfred Brendel!


Ik ben blij dat jij merkt dat je nog wel eens oordeelt. Hoe ervaren andere lezers dit? Hoe gaan zij hiermee om? Ik blijf het lastig vinden. Ik merk dat ik dan zo bewust in een gesprek moet gaan zitten en er zo bewust over na moet denken. En dan ben je al gauw afgeleid waardoor je niet goed meer luisteren. En echt luisteren om te begrijpen is heel erg moeilijk. We vinden het zo gewoon om meteen te antwoorden of het verhaal overnemen. Let daar maar eens op. Als je bijvoorbeeld op een feestje een bekende ziet. Hij/zij vraagt hoe het met je gaat. Je vertelt bijvoorbeeld over een plaats waar je geweest bent. En voordat je het weet is degene die je de vraag gesteld heeft zijn/haar verhaal aan het vertellen. Dat zij daar ook zijn geweest. We luisteren dus vaker om te antwoorden dan te begrijpen.

Niets is inderdaad zo menselijk als fouten maken. En als je daarvoor sorry zegt gaat het ook wel beter. Maar kan je dan als klant dat vergeten?
Hoi Anna,
asl eerste bedankt voor dit vervolg verhaal.
Leren kunnen / moeten we allemaal. Daar worden we persoonlijk, maar ook als mensheid (leven op aarde) sterker van. We laten ons vaak afleiden of omleiden, om daar onderuit te komen. Iets "leren" schept ook verplichtingen.
Oordeel, veroordelen, zijn lastige begrippen. We hebben "oordelen" nodig om te kunnen begrijpen. We plaatsen continu alles in "hokjes", dat geeft ons zekerheid en een basis om verder mee te gaan.
Het probleem ontstaat wanneer het daarbij blijft of indien dat aanleiding wordt tot "veroordelen". (vastliggende hokjes). Je bent dan überhaupt niet meer flexibel.
Het leven (helpen aan de telefoon) wordt een stuk makkelijker indien je kunt reageren vanuit "ervaren en begrepen /verwerkte, oordelen". Je hebt het dan niet (veel minder) nodig om uit te zoeken wat het "oordeel" (situatie) is.
Is dat niet "wijsheid komt met de jaren"?
Groet,
Ben 🆒
Hoi Anna,
asl eerste bedankt voor dit vervolg verhaal.
Leren kunnen / moeten we allemaal. Daar worden we persoonlijk, maar ook als mensheid (leven op aarde) sterker van. We laten ons vaak afleiden of omleiden, om daar onderuit te komen. Iets "leren" schept ook verplichtingen.
Oordeel, veroordelen, zijn lastige begrippen. We hebben "oordelen" nodig om te kunnen begrijpen. We plaatsen continu alles in "hokjes", dat geeft ons zekerheid en een basis om verder mee te gaan.
Het probleem ontstaat wanneer het daarbij blijft of indien dat aanleiding wordt tot "veroordelen". (vastliggende hokjes). Je bent dan überhaupt niet meer flexibel.
Het leven (helpen aan de telefoon) wordt een stuk makkelijker indien je kunt reageren vanuit "ervaren en begrepen /verwerkte, oordelen". Je hebt het dan niet (veel minder) nodig om uit te zoeken wat het "oordeel" (situatie) is.
Is dat niet "wijsheid komt met de jaren"?
Groet,
Ben 🆒


Hi Ben,

Dat zeg je meteen goed. Ik heb zelf ook een en ander in mijn leven meegemaakt waardoor ik begrip kan opbrengen voor de situatie van de klant die ik op dat moment spreek. Dat zorgt ervoor dat er verbinding staat. Vandaaruit kan je dan kijken welke oplossing het beste is voor de klant. Want dat vinden we nog steeds het aller belangrijkste. Daarom is het ook zo belangrijk dat je als klant een goed beeld hebt dan je financiële situatie. Dat je weet waaraan je je geld besteed en dat je weet waarop je kan bezuinigen omdat het geen noodzakelijke kosten zijn (bijvoorbeeld het abonnement op Netflix).

Ik reageer dus al zoveel mogelijk op vanuit mijn eigen ervaring. En ja de wijsheid komt inderdaad met de jaren :$

Is ons rechtssysteem niet gebaseerd op hoor en wederhoor?
Het is niet voor niets dat we rechters hebben die beide partijen aan het woord laat om dan vervolgens daar zijn/haar oordeel over te vellen. Dat is iets wat wij ook moeten. Elk verhaal heeft meerdere kanten. We moeten niet zo snel oordelen (hetgeen vaak op veroordelen aankomt), maar eerst de andere kant(en) kennen.
De grote meester die ons helaas al is ontvallen zei ooit: elk nadeel hep z'n voordeel. Dit kun je overal op toepassen: het ligt er maar net aan hoe en van welke kant je er tegen aan kijkt.
Het klinkt heel moedig een maand leven van het minimum, maar het is onvergelijkbaar met daadwerkelijk een tijd lang van het minimum moeten leven. De eerste maanden kun je nog overleven door de voorraadkast leeg te eten, eens bij iedereen langs te gaan tijdens etenstijd, en even geen nieuwe kleren meer te kopen. Maar na een maand of twee vallen de eetuitnodigingen weg, wil je toch weer eens op visite bij een verre vriend (benzine), en heeft iedereen al kleding en schoenen gedoneerd. Dan komen er onverwachte rekeningen met, als je ze niet kunt betalen, boetes er boven op. En dan opeens is daar de armoedeval.

En ja, ik ben door een onverantwoordelijke ex met grote schulden achtergebleven, en omdat ik nergens heen kan, nooit op vakantie of uit eten kan, heb ik inderdaad ook Netflix. Jawel. Oordeel maar.


Beste Anna

wat fijn dat je er voor open staat om je in de schoenen van een ander te verplaatsen
al is het dan maar voor een maand en had je nog een ruim budget
wat ik me afvroeg is of je dit budget voor jezelf alleen had of had je ook een partner die ervan moest eten en .......
ikzelf heb al bijna 17 jaar de situatie die jij een maand hebt ervaren
ik heb 12 jaar in de schuldhulpverlening gezeten en moest rondkomen van 35 euro per week
nadat ik na 12 jaar al mijn schulden had afbetaald (dat heb IK niet gedaan maar de schuldhulpverlening namens mij) kon ik uitzien naar mijn beloning, ik ging van 35 naar 50 euro per week
Alleen kreeg ik daarna geen hulp meer van schuldhulpverlening en moest ik daarna alles weer zelf regelen
Dat was de grootste uitdaging om niet terug te vallen in m'n oude fouten en valkuilen
nu ik 5 jaar zelfstandig weer alles doe heb ook ik netflix
wat ik niet heb zijn verzekeringen (brand, inboedel, levensverzekering) en nieuwe kleding of uitgaan of familieverjaardagen zitten er voor mij niet in
mijn vakantiegeld moet ik apart houden voor het geval je iets krijgt waardoor je naar het ziekenhuis toe moet want dan moet je aan het eind van het jaar 380 euro eigen bijdrage betalen (waarvoor betaal je dan een zorgverzekering als je toch moert bij betalen, ook al heb je al 5 jaar geen arts bezocht)
maar ik wil hier niet zielig doen of iets van dien aard
ik ben gelukkig op mijn manier, deel mijn leven met mijn hond en ben blij dat ik een bank heb waar ze ook aan de klant denken en niet in eerste instantie aan geld
en Kaat ik oordeel niet over jou of jou manier van leven
ik kan je alleen zeggen "geniet elke dag van de mooie dingen en het leven en laat de minder mooie dingen die dag niet verzieken"

Ik ben het volledig met Kaat en Schuttertje eens. Ikzelf heb gelukkig een goede baan met een goed inkomen, maar ken de "armoedeval" ook wel aardig.
Een maand leven van een minimum om te ervaren hoe dat is, is eigenlijk hetzelfde als het oplossen van een ernstig probleem tijdens een oefening in een vlucht-simulator: Je ervaart het probleem maar de zekerheid dat je het (hoe dan ook) overleeft heb je gelukkig wel.
Mensen die afhankelijk zijn van een minimum hebben vaak geen uitzicht op een beter financieel leven, sterker nog; vaak moet er ook voldaan worden aan een aantal uren "vrijwilligerswerk" waarbij de reiskosten en dergelijke niet vergoed worden.
Indien je weigert wordt simpelweg je uitkering gekort.
Anna, stel jezelf eens voor dat je niet een maand maar jaren van een minimum zou moeten leven, hoe denk je dat je dan zou oordelen over jezelf? Denk je werkelijk dat je nu de mensen beter begrijpt?
Neem de uitdaging eens aan: Laten we Schuttertjes inkomen tijdens de schuldsanering nemen dus €35,-- per week, niet per persoon maar voor het hele gezin, over een periode van 2 jaar.
Denk je dat het je gaat lukken?
Ik moet er absoluut niet aan denken...
Voor alle mensen die wel buiten hun schuld van een minimum moeten leven: oneindig respect!
ik heb mijn verhaal hier niet geplaatst om de poging van Anna af te keuren/kraken omdat ze MAAR een maand heeft gedaan.
ik ben blij DAT ze zichzelf heeft proberen in te leven in het leven van haar doelgroep (mensen met een minimum en schulden) en om daar dan een tijdslimiet aan te verbinden vind ik weer wat ver gaan.
Ik ken heel wat banken waar ze die moeite niet nemen en gewoon van bovenaf beslissen wat de regels en wetten zijn zonder zich enigsinds te verplaatsen in de situatie van de klant.
en dat vrijwilligerswerk waar veel mensen zo hun eigen mening over hebben kan ik persoonlijk omschrijven als een zeer welkome afwisseling van jaren thuis zitten
ik "mocht" ook vrijwilligerswerk doen bij een dierentehuis als hondenuitlater.
Ik kan je zeggen dat er er meer naar toe ben gegaan dan gevraagd werd en ik het daar bijzonder goed naar me zin had, en dat ik daarvoor elke keer 12 km. heen en terug moest fietsen door weer en wind, zonder reiskostenvergoeding, heeft mij er niet van weerhouden, alleen erg jammer dat ik dat maar een jaar mocht doen
en lifeboat op je vraag of het Anna zou lukken het 2 jaar vol te houden weet ik nu het antwoord al.
als de situatie zich voor zou doen (wat ik voor Anna niet hoop) dan zou ook zij het redden want een andere keus is er namelijk niet.
het is dan slikken of stikken.
En zelfs U, lifeboat, zou dat kunnen
of het prettig en leuk is, is weer een ander verhaal


En ja, ik ben door een onverantwoordelijke ex met grote schulden achtergebleven, en omdat ik nergens heen kan, nooit op vakantie of uit eten kan, heb ik inderdaad ook Netflix. Jawel. Oordeel maar.

Hoi Kaat,

Welkom op de community. Goed dat je je mening deelt over dit onderwerp. Op de community lezen we, maar veroordelen we niet. Ik heb niet in dezelfde situatie gezeten, maar al lezende snap ik dat het zwaar kan zijn.

Omdat dit je eerste bericht is op de community, wil ik je graag op twee topics wijzen. Misschien vind je het leuk om het topic ’Welkom op de community’ eens door te lezen. Verder kun je jezelf voorstellen in de Koffiekamer.
Hi allemaal, sorry voor mijn late reactie. @Lifeboat, welkom op de community. Ik was er even een aantal weken tussenuit. Even genieten van het niets hoeven doen.

Ik heb inderdaad “maar” een maand op minimum geleefd. Beter iets dan niets toch? @Lifeboat je vraagt aan mij of ik de uitdaging aan wil gaan om 2 jaar lang van € 35,00 per week te leven. Dus € 17,00 voor mij en € 17,00 voor mijn man. Ik wil die uitdaging best wel aan gaan alleen zet ik dan wel 2 jaar lang van mijn leven in de wacht. Ik weet niet of het mij zou lukken. Daar kan ik geen antwoord op geven. Dat antwoord zou ik je dan na 2 jaar kunnen geven. Ik denk wel dat ik soms moedeloos zou zijn als ik geen vooruitzicht naar betere tijden zou hebben.
Ik heb tijdens de maand op minimum keuzes moeten maken. En ik voelde mij enorm beperkt in mijn financiële vrijheid. Geen gebruik kunnen maken van de auto en de motor en het openbaar vervoer. Alles met de fiets. Dus even niet naar mijn ouders en zus die in het zuiden van het land wonen.

Ik besef maar al te goed dat het moeilijk is als je jaren lang iedere dubbeltje drie keer moet omdraaien voordat je het uitgeeft. Dat je steeds weer op moet letten wat je met je geld doet. Dat je keuzes moet maken. En dat de maatschappij met daarin je familie/vrienden/buren/kennissen en overige mensen verder draait. Dat zij misschien wel meer inkomen hebben en het daardoor financieel gemakkelijker hebben dan jij. Dat zij wel heerlijk op vakantie kunnen ieder jaar. Dat ze als de wasmachine kapot is naar de winkel kunnen gaan en een nieuwe kunnen kopen. Dat ze het eigen risico voor de ziektekostenverzekering gewoon in een keer kunnen betalen. Dat ze maandelijks kunnen sparen om zo financiële tegenvallers op te kunnen vangen. Dat ze een andere auto kopen als dat nodig is. Dat ze daarnaast nog naar de sportschool gaan, naar een restaurant kunnen gaan om te eten. Dagjes uit met hun gezin etc. En dat jij dat allemaal niet kan. Soms zou dat denk ik voelen als oneerlijk. Maar zijn de mensen die het financieel dan beter hebben wel gelukkiger? Teveel geld geeft ook keuzestress. Misschien hebben sommige wel een relatie waarin ze al heel lang niet meer gelukkig zijn.

Reageer